Wim Minnaard's Blog

Het is goed om weer thuis te zijn, in Terherne. Vroeger, toen ik bij ICCO werkte en van een reis terugkwam lag er altijd een stapel post die direct aandacht vroeg. Nu ligt er niets dat urgent aangepakt moet worden. Ik moet het zelf in gang zetten.

Ontmoetingen en indrukken van de laatste maanden blijven me bij. Een maand geleden was ik nog in Hebron en vertelde in mijn blog over de controlepost Tarqumia, het was ’s morgens vroeg en het was koud (zie #23). De vraag van één van de mannen die voor zijn werk naar de andere kant moest staat me nog helder voor de geest. Ik beschreef het toen als volgt:

Buiten stonden we de hele tijd wat ongemakkelijk te tellen. Voor iedereen is duidelijk dat we geen werkers zijn die naar Israël moeten. We horen ook niet bij de controlepost, zoveel is gelukkig ook wel duidelijk. Wat doen we dan eigenlijk? Toen ik die vraag probeerde te beantwoorden, precies volgens het EAPPI boekje, sloeg dat niet aan. ‘Wat schiet ik daar mee op’, was de terechte wedervraag.

In die afgelopen drie maanden heb ik me vaak machteloos gevoeld, je staat er bij, onrecht gebeurt, alles in je komt in opstand, maar je kunt niets doen.

We beloofden de mensen die we spraken dat we in ieder geval hun ervaringen zullen doorvertellen. Opdat hun verhaal gehoord zal worden.

Dat wordt dan mijn volgende fase van: ‘Drie maanden op de Westelijke Jordaan oever’. De komende tijd wil ik graag die verhalen doorvertellen. Op bijeenkomsten van verenigingen en groepen, op kerkelijke gemeente avonden, op scholen, op vergaderingen van vakbonden en politieke partijen etc. Gewoon overal waar mensen wat meer willen horen over het leven op de Westelijke Jordaan oever.

Ik ben niet opeens een Midden Oosten deskundige geworden, veel weet ik niet, maar ik heb in die drie maanden wel veel gezien en gehoord en dat wil ik delen, doorvertellen. En ik wil daar over met mensen van gedachten wisselen. Kunnen we dat gevoel van machteloosheid veranderen?

Ik sta klaar om waar dan ook naar toe te komen en m’n verhaal te vertellen. U kunt me bereiken op telefoon nummer: 06-28455266. Voorstellen, vragen en suggesties zijn welkom.

(18 maart 2012)

Tijdens mijn verblijf op de Westelijke Jordaanoever bezochten we met onze hele groep het Holocaust museum in Jeruzalem, Yad Vashem. Het museum toont op een indrukwekkende manier de Jodenvervolging. Van het aan de macht komen van Hitler in de jaren dertig tot aan de verschrikkingen in de verschillende concentratie kampen. Je raakt er diep onder de indruk van de onvoorstelbare wreedheden en verschrikkingen, mensen (door andere mensen) aangedaan. Woorden schieten te kort. 

Verhelderend vond ik de afdeling in het museum die het manifest worden van antisemitisme en het begin van de joden vervolging in beeld bracht. Onbegrijpelijk, nu, om te zien hoe duizenden fatsoenlijke burgers zich lieten meeslepen en valse voorlichting geloofden. En zich niet meer bekommerden om het lot van medeburgers en daardoor mogelijk maakten wat uiteindelijk gebeurde.

Een citaat van Kurt Tucholsky op één van de panelen, geeft treffend die situatie weer: ‘A country is not just what it does - it is also what it tolerates‘, vrij vertaald: ‘Een land is niet slechts wat het doet - het is ook wat het laat gebeuren’. Kurt Tucholsky was een Duitse schrijver van Joodse afkomst. In 1890 geboren in Berlijn en overleden in 1935.

Ik moest vaak aan dit citaat in Yad Vashem denken. Pas nog toen ik een uitstapje maakte naar West Jeruzalem en daar getuige was van het ogenschijnlijk onbezorgde leven van de Joodse/ Israëlische burgers. Misschien zelfs onbewust van het onrecht en de ellende die uit hun naam Palestijnse burgers wordt aangedaan.

Maar laat ik voorzichtig zijn met het uitgestoken vingertje. Een variant op de uitspraak van Kurt Tucholsky zou kunnen zijn: ‘Een wereldgemeenschap is niet slechts wat het doet - het is ook wat het laat gebeuren’.

Gewoon laat gebeuren wat de militaire bezetter in de Palestijnse gebieden aanricht. En dan zijn we dicht bij huis.

In mijn vorige blog schreef ik dat het er voor ons op zit, we droegen de verantwoordelijkheid over. Graag wilde ik Adrie van dicht bij laten zien waar ik druk ben geweest. Omdat mijn visum verliep ging ik naar Jordanië, Adrie ging mee. Zo’n week in Jordanië is goed om wat afstand te nemen.

Daarna nog een paar dagen op de Westelijke Jordaanoever: Oost Jeruzalem, Bethlehem, bezoek aan een dorp in de Jordaanvallei en natuurlijk even naar Yanoun. Alsof ik thuis kwam.

De ervaringen van het nieuwe team zijn herkenbaar. Kolonisten die in Burin, dorp vlak bij Nablus, olijfbomen vernielden. En in de Jordaanvallei ging het Israëlische leger oefenen, met tanks door de velden van Palestijnse boeren, brede sporen door opkomende gewassen. Er lijkt geen eind aan te komen.

(maart 2012, beide foto's 'geleend' van het nieuwe team)

Het zit er op voor ons team. De komende dagen geen nieuwe artikelen op mijn blog. Drie maanden gingen snel voorbij. Adrie komt over twee dagen hiernaar toe. Ik moet het land uit omdat m’n visum verloopt. We gaan samen een week naar Jordanië en willen er een voettocht maken. Daarna komen we naar Palestina, waar ik Adrie wil laten zien hoe Yanoun er uit ziet en waar ik de afgelopen tijd bezig was. Misschien maken we nog iets mee en schrijven het op. In dat geval hoort u het.

We hebben onze taken overgedragen, praktisch en formeel, aan het nieuwe team, groep 43. Een dag of tien geleden kwamen onze opvolgers vier dagen in Yanoun om ingewerkt te worden. Ik herinner me goed hoe het drie maanden geleden voor ons was, overweldigend, zoveel indrukken en informatie, niet om te onthouden. Wij maakten een plan en probeerden het wat rustiger aan te doen, maar uiteindelijk toch ook weer een vol programma. Het nieuwe team ging vervolgens terug naar Jeruzalem voor verdere oriëntatie en training.

Voor de formele overdracht in de St George kathedraal in Jeruzalem, moesten we hals over kop een dag eerder Yanoun verlaten. Er werd erg slecht weer voorspeld, sneeuw zou de wegen in onze buurt onbegaanbaar maken. In vliegende storm en stromende regen vertrokken we, het sneeuwde niet. Gek eigenlijk van de Bijbelse geschiedenis lessen herinner ik me geen noodweer, afgezien dan van die ene keer met Noach en dat liep uit op de zondvloed.

De formele overdracht in de kathedraal was een mooie afsluiting, met symboliek. Opluchting en tevredenheid dat de taak er op zit en vertrouwen in opvolgers die vol goede moed naar Yanoun afreisden.

Graag had ik nog meer verteld over ons werk: Balata kamp is het grootste vluchtelingen kamp op de Westelijke Jordaanoever. We werden er rondgeleid door een jonge man die in het kamp was geboren, hij vertelde over de tijd van de tweede intifada toen het Israëlische leger het kamp belegerde. Een avondklok was van kracht, tankbeschietingen, arrestaties, veel gewonden en doden.

In Nablus waren we een zondagmiddag in een bijeenkomst, georganiseerd door de predikant van de Anglicaanse kerk, met Imans, Moslim voorgangers. Onderwerp van de bijeenkomst was de invloed van het Christendom op het onderwijs. Over het algemeen ging het om positieve invloeden. Alle deelnemers leken actief bij het onderwerp betrokken. De Imans waren geïnteresseerd in het programma van de Wereldraad van Kerken.

We waren een zondag middag, na de gebruikelijke kerkgang in Nablus, in het dorp Tawayel. Mensen waren er in hongerstaking gegaan om te protesteren tegen de nieuwe sloopbevelen die door het Israëlische leger waren uitgegeven.

De laatste weken werden we in verschillende dorpen geconfronteerd met geweld door kolonisten. In Qaryut bijvoorbeeld rooiden kolonisten pas geplante olijfbomen, namen het land in beslag en gingen er eigen bomen planten. Ook begonnen ze met het uitzetten van het tracé voor een weg naar hun nederzetting. De dorpelingen zijn niet van plan zich zomaar gewonnen te geven. Ze verwijderden de piketten voor het tracé. Maar, dorpelingen met blote handen tegen bewapende kolonisten die door het leger beschermd worden, is een ongelijke strijd.

Een paar dagen voor het voorspelde noodweer werden door het leger, in het dorpje Aj Jawani, woontenten en onderkomens voor de schapen gesloopt. Toen de bulldozers daar klaar waren gingen ze door naar Khirbet Tana (zie ook mijn artikel nr 26). Ook daar werden tenten voor mensen en schapen vernietigd. De eigenaar van de gesloopte tenten vertelde ons dat de soldaten hem hadden gezegd dat ze dit deden omdat ze willen dat hij naar Beit Furik vertrekt en nooit meer in Khirbet Tana terug komt. Verder vertelde hij: ‘Ze kwamen vandaag, omdat ze ook weten dat het slecht weer wordt’.

De ‘demolition orders’, sloopbevelen, worden formeel beargumenteerd nodig te zijn omdat er gebouwd is zonder toestemming. En dat mag natuurlijk niet, dat mag nergens in de wereld! Maar we moeten dan wel bedenken dat het gaat om gebied ‘C’, waar het Israëlische leger de baas is. Bouwvergunningen moeten bij het leger aangevraagd worden. Praktijk is dat het leger geen of nauwelijks vergunningen verleent aan Palestijnse eigenaren. Ten einde raad bouwen mensen dan maar zonder vergunning. Vergeet dan niet dat de Israëlische nederzettingen ook allemaal in gebied ‘C’ liggen en dat de bouw daar gewoon doorgaat, zelfs opgevoerd wordt.

(20 februari 2012)

Hieronder een vertaling van een artikel van Uri Avnery, dat ik aantrof op zijn website. Het is een reactie op wat hier de laatste maand in de media aandacht kreeg. De minister van onderwijs wil dat schoolkinderen meer weten van hun geschiedenis. Bezoek aan Hebron, aan het graf van de aartsvaders past daar in. Maar toen scholen de kinderen ook in contact willden brengen met soldaten en ex-soldaten van Breaking the Silence (de stilte doorbreken, zie mijn blogartikel # 21) werd van hogerhand ingegrepen. Onderstaand artikel gaat hier op in. De schrijver Uri Avnery is een Joods journalist en vredesactivist. Hij zat een jaar of tien in de Knesset (tweede kamer). 

Er lijkt geen einde te komen aan de problemen veroorzaakt door de stad Hebron 

Deze keer is de oorzaak zo onschuldig als maar kan: de georganiseerde bezoeken van schoolkinderen aan de Grot van Machpelah, waarvan aangenomen wordt dat onze voorvaderen er begraven zijn. 

Eigenlijk moet Hebron een symbool van broederschap en verzoening zijn. Het is de stad die verbonden is met de legendarische figuur van Abraham, de gemeenschappelijke voorouder van zowel de Hebreeërs als de Arabieren. Zelfs de naam betekent vriendschap: de Hebreeuwse naam Hebron heeft dezelfde oorsprong als het woord “haver”: vriend, kameraad, terwijl de Arabische naam – al-Halil – ook vriend betekent. Beide namen verwijzen naar Abraham, de vriend van God. Abrahams eerstgeborene, Ismaël, was de zoon van concubine Hagar, die de woestijn ingestuurd werd om er te sterven, toen Sarah Isaac kreeg, de wettige zoon.

Ismaël, de patriarch van de Arabieren en Isaac, de patriarch van de Joden, waren vijanden. Maar toen hun vader stierf, kwamen ze samen om hem te begraven: “Toen gaf Abraham de geest en stierf, een gezegend man op hoge leeftijd (175 jaar oud) en hij werd met zijn voorouders verenigd. En zijn twee zonen, Isaac en Ismaël, begroeven hem in de Grot van Machpelah…” (Genesis 25). 

Tegenwoordig heeft Hebron een heel andere reputatie.

Eeuwenlang heeft er een kleine Joodse gemeenschap in vrede gewoond, in perfecte harmonie met de islamitische bewoners. Maar in 1929 gebeurde er iets verschrikkelijks. Een groep Joodse fanatici ensceneerde een incident in Jeruzalem. Ze probeerden de gevoelige status quo van de Klaagmuur te veranderen. Religieuze rellen braken uit in het hele land. In Hebron werden 59 Joden door moslims afgeslacht, mannen, vrouwen en kinderen. Een gebeurtenis die een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten in het geheugen van de Joden. (Minder bekend is dat 263 Joden gered werden door hun Arabische buren). 

Kort na de bezetting van de Westelijke Jordaanoever in de Zesdaagse oorlog, kwam een groep fanatieke Messiaanse Joden in het geheim Hebron binnen. Zij stichtten er de eerste joodse nederzetting. Dit groeide uit tot een ware broedplaats van extremisme, inclusief enkele door en door fascisten. Eén van hen was de massamoordenaar Baruch Goldstein. Tijdens een gebedsdienst vermoordde hij 29 Moslims in de Grot van Machpelah  -  eigenlijk helemaal geen grot, maar meer een fort  -  misschien wel gebouwd door koning Herodes.

Sindsdien zijn er eindeloze problemen tussen de ongeveer 500 Joodse kolonisten in de stad, die de bescherming van het leger genieten, en de 165.000 Arabische inwoners, die volledig zijn overgeleverd aan hun genade, verstoken van mensenrechten of burgerrechten. 

Als schoolkinderen daar mee naar toegenomen zouden worden, om naar beide kanten te luisteren en iets te leren over de complexiteit van het conflict, dan zou dat goed zijn. Maar dit was niet de bedoeling van de Minister van Onderwijs, Gideon Sa’ar.

Als persoon is Sa’ar (de naam betekent “storm”) een aardig mens. In feite begon hij zijn carrière bij mijn blad, Haolam Hazeh. Hij is echter een rechtse fanatiekeling, die gelooft dat het zijn taak is om Israëlische kinderen te zuiveren van het verdorven kosmopolitische liberalisme, waarvan hij denkt dat hun leraren doordrenkt zijn. En de kinderen te veranderen in uniforme, trouwe patriotten, bereid om te sterven voor het vaderland. Hij stuurt legerofficieren naar scholen om te preken en te eisen dat leraren de leerlingen “Joodse waarden” bijbrengen (d.w.z. nationalistische godsdienstigheid) zelfs op seculiere scholen. En nu wil hij de schoolkinderen naar Hebron en andere “Joodse” plaatsen sturen zodat hun “Joodse wortels” sterker worden. 

De kinderen die daar komen zien de “Joodse” Grot van Machpelah (die 13 eeuwen lang een moskee was), de kolonisten, de straten waar geen Arabier meer te zien is en ze luisteren naar de indoctrinatie van patriottische gidsen. Er is geen contact met Arabieren, geen andere kant, helemaal geen andere mensen. 

Toen een opstandige school ex-soldaten uitnodigde van de vredes groep “Breaking the Silence” (Doorbreek de Stilte) om met hen mee te gaan en hen de andere kant te laten zien, kwam de politie tussenbeide en belette hen de stad te bezoeken. Ongeveer 200 leraren en schoolhoofden hebben een officieel protest ondertekend tegen het project van de Minister van Onderwijs en eisen dat het stopgezet wordt. Sa’ar is boos. Met vlammende ogen achter zijn brillenglazen hekelt hij de leraren. Hoe kan men zulke verraders toestaan onze kostbare kinderen te onderwijzen? 

Dit alles deed me denken aan mijn overleden vrouw, Rachel. Het kan zijn dat ik het verhaal al eerder verteld heb. Als dat zo is, moet u het mij maar niet kwalijk nemen. Ik moet het gewoon nog een keer vertellen. Rachel was jaren lang lerares in groep 3 en 4. Ze was er van overtuigd dat er na die tijd niets meer gedaan kon worden aan de vorming van het karakter van een mens. Net als ik, hield Rachel van de Bijbel – niet als een religieuze tekst of een geschiedenis boek (wat het beslist niet is) maar als een uitstekend literair werk, ongeëvenaard in schoonheid. 

De Bijbel vertelt hoe de mythologische Abraham de Grot van Machpelah kocht om zijn vrouw Sarah te begraven. Het is een prachtig verhaal en zoals zij altijd deed liet Rachel de kinderen het in de klas naspelen. Dit bracht niet alleen het verhaal tot leven, maar zo kon zij ook verlegen jongens en meisjes naar voren halen die weinig zelfvertrouwen hadden. Als zij uitgekozen werden om een belangrijke rol in één van deze geïmproviseerde stukken te spelen, zouden ze zelfrespect krijgen en opeens opbloeien. Voor sommigen had het hun hele leven veranderd (zoals zij mij tientallen jaren later toevertrouwden). 

Volgens de Bijbel (Genesis 23) vroeg Abraham de mensen van Hebron om een stuk land te kopen voor zijn vrouw, toen zij op hoge leeftijd, 127 jaar oud, stierf. Alle Hebronieten boden hun land voor niets aan. Maar Abraham wilde het land van Ephron, de zoon van Zohar kopen, “voor al het geld wat het waard is”. Ephron, echter, weigerde het geld aan te nemen en stond er op het land als een gift aan hun geëerde gast te geven. Na het uitwisselen van veel vriendelijke opmerkingen zei Ephron ten slotte: “Mijn heer, luister naar mij: het land is vier honderd sjekel waard, maar wat is dat nu tussen u en mij?” Het verhaal werd prachtig uitgebeeld. Een 7-jaar oude jongen met een lange baard speelde Abraham en een andere jongen speelde Ephron. De rest van de klas fungeerde als mensen uit Hebron, die getuigen waren bij de overdracht, zoals Abraham verzocht had.

Rachel legde aan de kinderen uit dat dit een heel oude manier van zaken doen is, niet gelijk over geld beginnen, maar eerst beleefdheden uitwisselen en tegenwerpingen maken en dan langzamerhand naar een compromis toewerken. Ze voegde er aan toe dat men in de Arabische wereld deze fatsoenlijke procedure nog steeds volgt, zeker bij de Bedoeïenen, zelfs in Israël. Voor de kinderen, die waarschijnlijk nog nooit een goed woord over Arabieren hadden gehoord was dit een openbaring. 

Later vroeg Rachel de lerares van een parallel klas hoe zij dit verhaal had verteld. “Wat bedoel je”, antwoordde de vrouw, “ik heb hen de waarheid verteld, dat Arabieren altijd liegen en bedriegen”. “Als Ephron 400 sjekel wilde hebben, waarom zei hij dat dan niet direct, in plaats van te doen alsof hij het als een gift had willen geven?” 

Als leraren zoals Rachel hun leerlingen zouden kunnen meenemen naar Hebron en zouden kunnen rondleiden, samen naar de Arabische specerijen markt gaan, de werkplaatsen bezoeken waar al eeuwenlang het unieke blauwe Hebron glas gemaakt wordt, dan zou dat geweldig zijn. Als kinderen zouden kunnen praten met Arabieren en Joden, ook met de fanatici van beide kanten, dat zou enorm educatief zijn. Het bezoeken van de graven van de patriarchen (waarvan veel serieuze archeologen geloven dat het werkelijk de graven zijn van Moslim Sjeiks) die heilig zijn voor zowel Moslims als Joden, zou een boodschap kunnen overbrengen. Joodse Israëliërs zijn er zich totaal niet van bewust dat Abraham ook als profeet voorkomt in de Koran. 

Voordat de mythologische Koning David (die ook in de Islam als profeet wordt vereerd) Jeruzalem veroverde en de stad tot zijn hoofdstad uitriep, was Hebron zijn hoofdstad. Inderdaad, de stad die 930 meter boven zeeniveau ligt, heeft schone lucht en aangename temperaturen zowel in de zomer als in de winter. 

Deze episode brengt mij terug naar een oud stokpaardje van mij: de noodzaak voor alle Israëlische schoolkinderen, zowel Joods als Arabisch, om de geschiedenis van het land te leren kennen. Dit lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Lang niet. Arabische kinderen in Israël leren Arabische geschiedenis, beginnend met de geboorte van Islam, ver weg in Mekka. Joodse kinderen leren de Joodse geschiedenis, die in dit land bijna 2000 jaar lang geen significante rol speelde. Grote delen van de geschiedenis van het land zijn onbekend voor de één of voor de andere groep. Joodse leerlingen weten niets over de Mamluks en bijna niets over de Kruisvaarders (behalve dat zij op weg hierheen in Duitsland Joden afslachtten). Arabische leerlingen weten heel weinig over de Kanaänieten en de Makkabeeën.

Het leren kennen van de geschiedenis van het land in zijn totaliteit, inclusief de Joodse en Moslim perioden, zou een gemeenschappelijke visie kunnen creëren die de twee volken veel dichter bij elkaar zou kunnen brengen en vrede en verzoening gemakkelijker maken. Maar dit vooruitzicht is vandaag de dag nog net zo ver weg als het 40 jaar geleden was, toen ik het voor de eerste keer in de Knesset naar voren bracht, wat mij de bijnaam “de Mamluk” (een neerbuigende benaming, afkomstig van ‘slaven van de koning’) opleverde van de toenmalige Minister van Onderwijs, Zalman Aran van de Arbeiders Partij. 

In een heel andere atmosfeer zou Hebron gezien kunnen worden zoals het zou moeten: een fascinerende stad, heilig voor beide volken, de tweede meest heilige stad (na Jeruzalem) van het Judaïsme en één van de vier heilige steden van Islam (met Mekka, Medina en Jeruzalem). Met wederzijdse tolerantie en zonder de fanatici van beide kanten, zou dat een prachtige plaats zijn om met kinderen te bezoeken.

Het originele Engelstalige artikel treft u hier: http://zope.gush-shalom.org/home/en/channels/avnery/1328864396

(18 februari 2012)

Khirbet Tana is een afgelegen dorp, een gehucht zouden wij het noemen, aan de rand van de Jordaanvallei. Het ligt ten westen van de noord- zuid hoofdweg in de Jordaanvallei, maar er is geen verbinding met deze hoofdweg. Om er te komen rijden wij via Nablus. Het dorp ligt tussen de Israëlische nederzettingen Itamar op de Westelijke Jordaanoever en Mekhora in de Jordaan vallei.

Het gebied wordt gebruikt door herders. Het hele jaar door verblijven de herders met de schapen in het dorp. Het kan er in de zomermaanden erg warm worden. Vrouwen en kinderen gaan dan naar Beit Furik, het dichtstbijzijnde grote dorp.

Al verschillende keren werd het dorp door het leger met bulldozers gesloopt. Kolonisten en leger doen regelmatig invallen. Het gebeurt ook nogal eens dat kolonisten naar de bron komen om er in te ‘zwemmen’, de bron die drinkwater voor het dorp levert.

Er zijn geen huizen meer, mensen leven in tenten en grotten. De oude moskee staat nog overeind. Een paar dagen geleden kwam er een legerpatrouille en maakte foto´s. De verwachting is dat het leger met die foto´s bij de rechter wil aantonen dat het gebied echt door het leger wordt gebruikt om soldaten te trainen en dat de mensen dus moeten vertrekken.

We bezochten de school en enkele families. Vorig jaar werd de school voor de laatste keer gesloopt, er is nu een tentschool met twee lokalen. Het hoofd van de school lijkt een toegewijde onderwijzer, hij werkt er al tien jaar en geniet zo te zien van het lesgeven. Voor de kinderen was het een interessante afleiding, die buitenlandse bezoekers.

Het huis van het gezin naast de school werd gesloopt, ze woonden daarna in een tent en die is vorig jaar ook gesloopt, nu wonen ze in een grot. Toen de tent werd vernield nam het leger hun watertank in beslag. In totaal nam het leger in het dorp een tractor en tien watertanks in beslag. Het leger gaf te kennen dat ze hun spullen alleen terug krijgen als ze uit het gebied vertrekken.

Water halen ze nu met een ezel bij een bron een kilometer verder op. De vader van het gezin legde uit dat Khirbet Tana op een belangrijke plek ligt, het is nog het enige dorp dat de aanleg van een verbindingsweg tussen de nederzettingen Itamar en Mekhora blokkeert. ‘Ze willen ons weghebben, daarom wordt ons het leven moeilijk gemaakt. Ze slopen huizen en scholen en nemen watertanks in beslag. Het leger zegt dat dit militair terrein is, maar wij hebben hier altijd gewoond en ik heb eigendomspapieren uit de Ottomaanse tijd’, legde hij uit.

 De andere buren, ook in een grot, hadden ‘koffie visite’, buurvrouwen met jonge kinderen waren bij elkaar op bezoek. Ze vertelden dat het leger de ingang van verschillende grotten met stenen en aarde had dichtgemaakt. Maar zij hadden alles eigenhandig weer open gegraven.

Vorig jaar januari werd het dak van de grot van andere buren door een bulldozer gedeeltelijk gesloopt. Er was nu een dak van golfplaten, oude golfplaten die ooit gered werden toen het leger huizen kwam slopen. Het dak lekt en nu het nogal eens regent, staat er water in de grot. De bewoners kregen bij de sloop te weinig tijd om spullen in veiligheid te brengen, veel ging verloren. Toen ze de soldaten vroegen waarom hun grot gesloopt werd kregen ze te horen dat het is omdat de soldaten hen niet meer willen zien: ‘We zouden niet de grot moeten slopen, maar we zouden jullie moeten slopen’.

Ook deze familie heeft oude eigendomspapieren. Veel van hun land is inmiddels al afgenomen, de nederzetting Mekhora is gebouwd op hun land. Het leger kwam en eiste daar land voor een legerbasis: Israël moest zich beschermen tegen mogelijke aanvallen door Jordanië. De legerbasis kwam er. Het leger nam schapen in beslag als die te dichtbij kwamen, ook herders werden gearresteerd. Schapen en herders konden vrijgekocht worden. Het werd de mensen teveel en ze trokken zich terug in Khirbet Tana. Twee jaar later was er een kibboets en weer een paar jaar later was er de nederzetting Mekhora. Dit is het veel gehoorde relaas over de algemene aanpak door Israël in bezet gebied: neem land in bezit voor een leger basis, als verklaring wordt vaak gegeven dat het land toch niet geschikt is voor landbouw of veeteelt, na verloop van tijd stapt het leger op en komen er kolonisten, soms zoals bij Mekhora met een kibboets als tussen fase, dan is het land kennelijk wel geschikt voor (Israëlische) landbouw of veeteelt.

(14 februari 2012)

Hebron is met ruim 170,000 inwoners de op één na grootste stad op de Westelijke Jordaan oever, Nablus heeft meer inwoners. De stad is onder andere bekend omdat de zogenaamde aartsvaders en hun vrouwen hier begraven zijn: Abraham en Sara, Izaäk en Rebecca en Jacob en Lea. In Bethlehem zag ik al eens een bordje met verwijzing naar het graf van Rachel, Jacob ‘s andere vrouw. Hebron, al Khalil in het Arabisch, is voor Joden de tweede 'heilige' plaats, voor Moslims de vierde. Volgens de Joodse overlevering bevat het graf van de aartsvaders ook het hoofd van Esau. Volgens de verhalen van de Moslims is ook Jozef hier begraven. Maar in Nablus heb ik al een ander graf van Jozef bezocht! 

Het oude stadscentrum is een verzameling smalle straatjes en steegjes, met overal winkeltjes en kramen. Net als bijvoorbeeld in de oude stad in Nablus en in Jeruzalem vind ik het opvallend dat er zoveel groente en fruit te koop is. Het was waarschijnlijk de tijd van de bloemkool oogst, overal bloemkolen te koop. Groter en een beetje geler dan ik ze van thuis ken.

Een deel van de stad, het centrum, ligt in gebied C. Dat betekent dat het Israëlische leger er alles te zeggen heeft. In dit oude centrum, zijn vier Israëlische nederzettingen. Palestijnen werden met geweld uit hun huizen gezet en kolonisten trokken er in. Alles bij elkaar gaat het om niet meer dan 500 kolonisten. En om die te beschermen zijn een paar duizend militairen in de stad gelegerd. Straten en steegjes rondom de nederzettingen zijn verboden gebied voor de Palestijnse inwoners. Zo nodig wordt een straathoek tot verboden/ militair gebied verklaard. De Palestijnen (ongeveer 40,000) worden er in hun bewegingsvrijheid beperkt. Drink water voorziening, riolering, ophalen van huisvuil etc. zijn niet goed geregeld. Er heerst armoede. Veel van de winkels zijn gesloten, deuren zijn met een stuk staal dichtgelast.

Elke zaterdagmiddag organiseren kolonisten voor andere kolonisten een toeristisch uitstapje door de oude stad. Ik zag toen iets van die militaire 'bescherming' voor de kolonisten. Ongeveer vijftig kolonisten en een gelijk aantal bewapende militairen, er voor er achter en er omheen. Langs de route overal militairen op de daken. Alle militairen met het geweer (uzi) in de aanslag. Winkelend publiek werd door de soldaten op afstand gehouden. Als je op deze manier door het leger begeleid wordt ga je vanzelf geloven dat al die boodschappen doende moeders en hun kinderen terroristen zijn! Enkele internationale waarnemers die te dicht bij kwamen werden gefotografeerd en kregen de waarschuwing dat ze gearresteerd worden als ze geen afstand houden.

Aan het eind van de tour was er een ‘incident’. Er werd een steen gegooid en die kwam op een geparkeerde auto terecht. Kennelijk zag niemand wie gegooid had, ook de soldaten op de daken lieten blijken niemand gezien te hebben. Eerst werden de kolonisten in veiligheid gebracht achter een stevig hek in hun eigen nederzetting en toen kwam het leger echt in actie. Straten werden afgezet, omstanders werden verdreven, er werd geschreeuwd en tegen deuren getrapt. Vier of vijf jongens warden uit het publiek geplukt en apart gezet. We werden verder teruggeduwd en konden niet meer zien wat er gebeurde. De VN was ook gealarmeerd en kwam er bij, en nog meer ‘internationals’. Grote onduidelijkheid alom. Na een poosje stormden de twintig soldaten uit de straatjes naar beneden en terug naar hun basis. De kinderen bleven achter en werden angstvallig binnen gehouden. Dus gelukkig geen arrestaties of nog ellendiger dingen.

Door alle bijzondere ‘veiligheidsmaatregelen’ kunnen kinderen niet gemakkelijk naar school. Het probleem is niet het drukke verkeer, maar de bij tijden spugende, scheldende en stenen gooiende kolonisten, die schoolkinderen lastig vallen. Het team in Hebron begeleidt ‘s morgens en ‘s middags de kinderen naar en van school, de zogenaamde ‘schoolrun’. Het is maar een stukje van nog geen kilometer, maar zonder dat zouden kinderen niet naar school kunnen. Ik deed een middag mee met deze ‘school run’. Door een collega was ik naar de vaste plek gebracht. Al snel kwam er en jeep met vier militairen, die me vertelden dat ik daar niet mag staan. Toen ik reageerde dat hun instructie niet klopt want dat we daar altijd staan werd gezegd dat het nieuw is, militair gebied. Ik vroeg om een kaart waarop deze nieuwe situatie is aangegeven. De mannen in de jeep gingen er niet op in, de militair bij de controlepost kon slechts uitleggen dat hij orders van zijn meerdere opvolgt. Er zat voor mij niets anders op dan tien meter verderop te gaan staan. Die middag verder geen problemen, geen schreeuwende kolonisten, gewoon spelende en rennende schoolkinderen die naar huis gaan.

Een artikel over Shuhada straat, in het centrum van Hebron, vertaalde ik. Het geeft achtergrondinformatie plus een persoonlijk verhaal van een bewoonster. Hier leest u die vertaling.

Nog meer informatie werd me door een lezer aangereikt. Nog maar net gepubliceerd, een rapport over de Golani brigade die eind vorig jaar in Hebron werd gestationeerd. Het rapport is in het Engels, u moet een paar keer door klikken om alles te lezen. Het is zeer de moeite waard: http://www.alternativenews.org/english/index.php/component/content/article/33-west-bank/4135-golani-brigade-terrorizing-palestinians-in-hebron

(13 februari 2012)

Burin en Iraq Burin zijn twee dorpen vlakbij Nablus. Een paar honderd jaar geleden verliet een familie Burin en vestigde zich boven op de top (iraq in het Arabisch) van een nabijgelegen heuvel. Vandaar de naam van het dorp: Iraq Burin. In Palestina is het gebruikelijk dat ouders een naam krijgen waarin de naam van de oudste zoon is opgenomen. Bijvoorbeeld: Abu Jalal, dat is de vader van Jalal en Um Jalal is de moeder van Jalal.

Het is een mooi gezicht Iraq Burin bovenop de heuvel, als een vesting. We gingen op bezoek bij de familie Jalal en spraken met de moeder en één van haar zoons (9 zoons en 4 dochters).

Jalal, de oudste zoon is in de gevangenis, tien jaar al bijna. Een Israëlische militaire rechtbank veroordeelde hem, toen hij 19 jaar was, tot tweemaal levenslang plus dertig jaar. Moeder en broer vertelden Jalal’s verhaal.

Tijdens de tweede Intifada, in 2002, werd Jalal er van beschuldigd vier Palestijnen geholpen te hebben om een dorp bij Nablus binnen te komen. Daar vermoordden ze vier Israëlische soldaten. Twee van de Palestijnen werden ook gedood. De nacht erna kwam het leger het dorp in, haalde iedereen het huis uit en verhoorde Jalal en zijn vader. Het huis werd doorzocht en overhoop gehaald, maar er werd niets belastend gevonden. Jalal werd meegenomen, zijn vader kreeg te horen dat hij zijn zoon gedag kon zeggen, hij zou hem niet meer zien. De moeder mocht haar zoon niet zien, zelfs de medicijnen die hij gebruikte mocht ze hem niet zelf geven.

Grote onzekerheid bestond over de plek waar hij werd vastgehouden en wat zijn toestand was. Acht maanden bleven ze in onzekerheid. Later bleek dat hij 85 dagen lang was ondervraagd, zonder contact met een advocaat. De ondervragingen waren gewelddadig en hij was van de ene naar de andere gevangenis overgebracht. Het proces voor de militaire rechtbank sleepte zich drie jaar voort. De ouders waren drie maal in de rechtszaal, maar mochten geen contact met hun zoon hebben.

Pas vier jaar na zijn arrestatie mocht Um Jalal haar zoon bezoeken en hem vast houden. Abu Jalal en de broers krijgen geen toestemming Jalal te bezoeken, dat zou een te groot veiligheidsrisico zijn! De moeder en de zussen mogen op bezoek, één maal per twee weken een ontmoeting van 20 minuten achter een dikke glaswand en spreken door een slecht werkende telefoon. Het Rode Kruis regelt reisvergunning en vervoer voor bezoekers. Een reis van acht uur en lang wachten bij de gevangenis. De controle bij de doorgang door de muur is streng, bij de gevangenis erger, ze moest zelfs haar kleren uitdoen om gecontroleerd te worden, vernederend. Dit heeft niets met veiligheid te maken, maar lijkt bedoeld om te krenken. Het vraagt moed om een volgende keer toch weer te gaan.

Leden van het gezin worden regelmatig door soldaten en politie lastig gevallen. Reis- en werkvergunningen kunnen ze niet krijgen.

Jalal en zijn medegevangenen gingen in hongerstaking, die is inmiddels voorbij. Als straf is hij in een isoleercel geplaatst en kan helemaal geen bezoek ontvangen. Politieke gevangenen als Jalal hebben een veel slechtere behandeling dan ‘gewone’ gevangenen. Ze werken niet, hij heeft tot nu toe twee keer een boek kunnen ontvangen, geld dat door de familie wordt gestuurd wordt vaak als straf een poosje achtergehouden.

Abu Jalal en een andere zoon bouwden ergens verderop in het dorp aan een huis en we gingen ook even daar langs. Het was niet nodig over zijn zoon te praten, zei hij, we hadden het verhaal al gehoord. Wat hier nu belangrijk is zijn de aanvallen van de kolonisten uit de nederzetting Bracha, gesteund door het leger. Een paar weken geleden hadden de kolonisten iets nieuws, ze stuurden vier venijnige honden het dorp in. Gelukkig steunen en verdedigen de dorpelingen elkaar tegen het geweld van de kolonisten. Maar in maart, twee jaar geleden, liep het slecht af. Kolonisten en leger vielen het dorp binnen en schoten twee teenagers dood. Vorig jaar januari werd een jonge man die op het land werkte door kolonisten gedood. Zonder enige actie te ondernemen tegen de kolonisten sloot het leger toen het dorp van de buitenwereld af. Ik heb nergens kunnen achterhalen of de schuldigen berecht werden. 

Nog even wat achtergrond informatie: 5300 Palestijnen zitten vast in Israëlische gevangenissen, geen Israëlische gevangenen in Palestijnse gevangenissen. Rapporten van mensenrechten organisaties beschrijven de slechte behandeling en marteling van gevangen. Bekentenissen die door marteling zijn verkregen kunnen gebruikt worden in een rechtszaak. Kinderen worden ook door de Israëlische militaire rechtbank berecht. Internationaal geldt dat iedereen onder de 18 een kind is, Israël verlaagde die leeftijd naar 16. Kinderen worden net als volwassenen slecht behandeld en gemarteld.

(10 februari 2012)

Al eerder schreef ik over een controle post, in de scheidingsmuur in Bethlehem (#7). Dat was toen een speciale ervaring. ’s Morgens vroeg, vanaf vier uur, een paar duizend mensen, op weg naar hun werk. Grondige controle, onpersoonlijke behandeling en militair machtsvertoon. Vernederend vond ik de manier waarop mensen behandeld worden.

Controle posten zijn te vinden op veel plekken op de Westelijke Jordaanoever. Niet alleen als grenspost tussen Palestijns gebied en Israël, maar ook in bezet Palestijns gebied. Dit laatste omdat delen van het Palestijns gebied onder controle staan van Israël. Er zijn daarom op de Westelijke Jordaanoever nog al wat grenzen tussen gebieden die bestuurd worden door de Palestijnse Autoriteit en gebieden die bestuurd worden door het Israëlische leger. En op elk van die ‘grenzen’ kunnen controleposten staan of gezet worden.

Toen ik kort geleden EAPPI collega´s in Hebron bezocht en meedraaide in hun programma was ik in Tarqumia, de grenspost met Israël, 15 km ten Westen van Hebron. Ook weer ´s morgens vroeg. Een parkeer terrein bij de hal waarin controle plaats vindt. Overal stalen hekken en prikkeldraad. Een standaard indeling: hekken bij de ingang om de mensen in een rij te krijgen; dan een draaihek, wordt op afstand bediend en kan zonder waarschuwing geblokkeerd worden; dan een ruimte met metaal detectoren, zoiets als op vliegvelden: schoenen, riem, horloge, telefoon, geld en alles wat maar kan gaan piepen samen met bagage in een bak op de lopende band, hier veel barse instructies door onzichtbare functionarissen als er iets niet goed gaat en tenslotte controle van documenten, vinger afdrukken etc.

Het EAPPI team telt het aantal mensen dat passeert en probeert te achterhalen wat de reden is als mensen niet worden toegelaten. Verder noteren we onregelmatigheden. Alle informatie betreffende de verschillende controle posten wordt in het EAPPI kantoor verder verwerkt en doorgegeven, onder andere aan de VN.

Anders dan in Bethlehem mag EAPPI niet de hal in. Buiten tellen we de mensen die door de draaihekken naar binnen gaan. Wat verderop gebeurt, is voor ons niet te zien. Om kwart voor vier uur stond er al een rij met ongeveer 400 mannen. Er woei een koude wind en er was weinig beschutting. Toen om vier uur de draaihekken open gingen was er volop actie. Iedereen leek de eerste te willen zijn. Maar al na een half uur ontstonden er opstoppingen, de doorstroom stagneerde en de draaihekken bleven langer dicht. Op het parkeerterrein kwamen meer auto’s en busjes met meer werkers die naar de andere kant wilden. De rij voor de ingang werd langer en mensen gingen over hekken en plafonds klimmen om vooraan te komen. Dat werd door anderen weer niet geaccepteerd. En dan lijkt het elke keer toch weer hoop te geven als die draaihekken even van het slot gaan en er weer tachtig man kan opschuiven.

Om even na half zeven stond onze teller op 3400. Veel mannen die nog in de rij stonden gaven het op, ze zouden niet meer op tijd op hun werk komen. Eén van hen, Morad, vertelde hoe hij een paar dagen geleden in het gedrang zo werd samengedrukt dat hij wel over het hek en plafond moest klimmen. Maar de camera’s legden het vast en bij de metaal detector hadden ze hem te pakken. Voor straf een grondige controle: kleren uit, tas binnenstebuiten, het kostte hem een half uur. Natuurlijk veel oponthoud voor de nijdige collega’s die achter hem stonden. Gewoon pesterij en een collectieve straf.

Buiten stonden we de hele tijd wat ongemakkelijk te tellen. Voor iedereen is duidelijk dat we geen werkers zijn die naar Israël moeten. We horen ook niet bij de controlepost, zoveel is gelukkig ook wel duidelijk. Wat doen we dan eigenlijk? Toen ik die vraag probeerde te beantwoorden, precies volgens het EAPPI boekje, sloeg dat niet aan. ‘Wat schiet ik daar mee op’, was de terechte wedervraag.

Stel nu eens dat Israël echt van mening is dat al die werkers mogelijk gevaarlijk zijn en dat er daarom grondig gecontroleerd moet worden. Dan zou je verwachten dat ze die controle netjes en efficiënt willen uitvoeren. Als commandant van die controlepost zal je toch een dergelijke klus goed willen aanpakken en er voor zorgen dat het geen chaos wordt.

Die ochtend dat ik er was werd het chaos en volgens veel mensen die er regelmatig doorheen moeten is het elke dag zo of zelfs nog erger. En dat is dan nog maar het begin van de dag.

Die muur zorgt voor veel ellende, bijvoorbeeld in de controle post Tarqumia, zoals ik hierboven probeer te beschrijven.

Maar er zijn meer gevolgen, lees er hier meer over.

*) Hebron is de op een na grootste stad op de Westelijke Jordaan oever. De stad is onder andere bekend omdat de zogenaamde aartsvaders en hun vrouwen hier begraven zijn: Abraham en Sara, Izaäk en Rebecca en Jacob en Lea. In Oost Jeruzalem zag ik een bordje met verwijzing naar het graf van Rachel, Jacob's andere vrouw. Hebron, al Khalil in het Arabisch, is voor Joden de tweede 'heilige' plaats, voor Moslims de vierde. Volgens de Joodse overlevering bevat het graf van de aartsvaders ook het hoofd van Esau. Volgens de verhalen van de Moslims is ook Jozef hier begraven. Maar in Nablus heb ik al een ander graf van Jozef bezocht! Het oude stadscentrum, de Soek, is een verzameling smalle straatjes en steegjes, met overal winkeltjes en kramen. 

(7 februari 2012)

Ten zuiden van Bethlehem ligt de nederzetting Efrat. We werden er een uurtje rondgeleid door Bob Lang, hoofd van de Efrat Religieuze Raad. Bob is Amerikaan, hij kwam voor het eerst in 1970 voor vakantie naar Israël. Hij woont er nu al 36 jaar, waarvan 26 in Efrat. Hij ging in militaire dienst, werkte in een kibboets, was betrokken bij de bouw van nieuwe nederzettingen en actief in lokale politiek. Hij was een periode manager van een gezondheidsinstelling en ook adviseur van de eerste minister en is nu hoofd van de Efrat Religieuze Raad. Deze Raad is ‘het uitvoerend orgaan’ van de rabbi’s, voor religieuze zaken in de gemeenschap.

In Efrat wonen nu bijna 9.000 mensen, er zijn al enkele uitbreidingsplannen goedgekeurd en uiteindelijk zal Efrat een stad van 25.000 inwoners worden.

Bob is een makkelijke prater, de stortvloed van feiten, meningen en statistische informatie is moeilijk te onderbreken. Hij lijkt me een overtuigd kolonist te zijn. De Bijbel, het Oude Testament, is zijn geschiedenisboek, vertelde hij. En op grond van dat geschiedenis boek rechtvaardigt hij de aanwezigheid van nederzettingen op de Palestijnse Westelijke Jordaanoever. Voorzichtige vragen of de Bijbel werkelijk als geschiedenis boek kan dienen, krijgen geen aandacht. Hij spreekt liever over Judea en Samaria dan over Westelijke Jordaanoever, daarmee blijft het Joodse karakter van het gebied beter gewaarborgd, is zijn mening. Voor hem zijn de meeste nederzettingen gewoon voorsteden van Jeruzalem of Tel Aviv. De nederzettingen zijn volgens hem niet illegaal, niet strijdig met de vierde Conventie van Geneve. Want in die conventie is sprake van een staat die een andere staat bezet en de Palestijnse gebieden zijn nooit een staat geweest. (Die vierde conventie verbiedt dat burgers van de bezettende macht zich vestigen in bezet gebied).

Het ‘vredesproces’ heeft volgens Bob Lang vooral meer geweld met zich meegebracht, dus: ‘Israël moet de veiligheidsmaatregelen wel aanscherpen’. Collectieve afstraffing gebeurt vanwege terrorisme: ‘we gebruiken geweld als verdediging’. Mensenrechten gelden overal en voor iedereen. Over dit laatste waren we het allemaal eens.

Hij lijkt geen uitgesproken voorkeur te hebben voor een één of twee-staten oplossing, tenminste als Joden maar overal kunnen blijven wonen. Wel zou hij Judea en Samaria direct willen annexeren, de Arabieren die er nu wonen zouden wat hem betreft burgers van Israël kunnen worden. Ik vermoed dat hij toch een joodse staat voor ogen heeft, van de Jordaan tot aan de Middellandse zee, met minderheidsrechten voor Palestijnen. Hij zou met zijn Arabische buren in vrede willen leven, dus wat hem betreft is het niet nodig de geplande muur om Efrat te bouwen.

Het was een wat ongemakkelijke bijeenkomst. Voor ons was het goed een uur een kolonist aan te horen en wat vragen te kunnen stellen. Ook wel bijzonder dat hij een groep van dertig EAPPI vrijwilligers in zijn huis wilde ontvangen. Echte discussie ontstond niet, was misschien ook niet te verwachten.

(1 februari 2012)

‘Israëlische soldaten vertellen over hun tijd in de bezette gebieden.’

Enkele soldaten die in de bezette Palestijnse gebieden dienden richtten in 2004 ‘Breaking the Silence’ op. Ze waren zich gaan afvragen of alles wat ze deden wel klopte. Ze realiseerden zich steeds duidelijker dat er een diepe kloof is tussen wat het leger in de bezette gebieden doet en wat het publiek er van weet. En dat vonden ze een probleem:´want soldaten doen hun werk in opdracht van de bevolking´.

Een tentoonstelling met persoonlijke getuigenissen werd toen gebruikt om het publiek te benaderen. Het sloeg aan. Maar ze worden ook nogal eens uitgemaakt voor: ‘Self hating Jews’, zoiets als: ‘nestbevuilers’.

Eén van leden van de organisatie, Avihai Stollar, vertelde ons over de achtergronden. Het werd een persoonlijk verhaal.

Avihai ging in dienst toen hij van de middelbare school kwam. Het was het eerste jaar van de tweede Intifada. Zijn vader en broer hadden in een gevechtseenheid gediend en het was vanzelfsprekend dat hij dat ook zou doen.

De opleiding was voor hem een goede tijd. Je werd getraind om heuvels te bestormen en om dorpen en steden in Syrië of Libanon in te nemen etc. Slechts de laatste week van de acht maanden infanterie opleiding werd besteed aan de bezette gebieden. Hij was er nog nooit geweest, kende geen Palestijnen en had helemaal geen idee wat hij kon verwachten.

In die ene week was er aandacht voor: het uiteen drijven van samenscholingen en voor het verrichten van arrestaties. Ook werd verteld wat je moet doen als er een zwangere vrouw bij de controle post komt! Hij was dus op geen enkele manier voorbereid op de speciale taken en omstandigheden in de bezette gebieden.

Maar in de praktijk in de bezette gebieden gedragen soldaten zich alsof ze alles weten en kunnen. Ze zijn de nieuwe machthebbers in dorp of stad en zullen dat laten merken. Er is veel ruimte voor eigen initiatief bij het aanpakken van problemen. Het ontbreekt vaak aan duidelijke richtlijnen hoe op te treden. De dienst in de bezette gebieden, bijvoorbeeld dagen achtereen bij een controle post, is saai en je gaat je vervelen. Werk in een controle post is de meest gehate bezigheid. Je bent immers getraind voor spannende actie en gevecht. Je gaat die spanning en actie dan maar opzoeken. En door het ontbreken van duidelijke richtlijnen is er veel mogelijk, juist voor negentien jarigen die zich willen of moeten waar maken.

Een belangrijke strategie van het leger is: zorg bij de bevolking voor een gevoel van angst, onzekerheid en onveiligheid, laat zien en vooral merken dat je er bent. Een manier om dat te doen is een dorp of wijk binnen te vallen, een huis uit te kiezen en daar binnen te gaan, de bewoners in een kamer opsluiten en dan met elkaar een paar dagen, een week misschien in dat huis blijven als in een tijdelijke militaire post.

Vrouwelijke soldaten werken vaak onder grote druk, ze moeten laten zien dat ze niet achter blijven. Dit geldt trouwens voor alle soldaten je mag vooral geen ‘softie’ zijn. Het is een illusie dat goede soldaten een positieve invloed hebben op het gedrag van de zwakkere broeders. De praktijk is juist andersom, want er heerst angst en er is intimidatie. Niemand houdt schone handen tijdens de dienst in de bezette gebieden is Avihai’s ervaring.

Het leger is niet gelukkig met Breaking the Silence. Ze storen zich aan de publieke optredens, boekjes met getuigenissen, voorlichting en acties. Zoveel als mogelijk probeert het leger de boodschap tegen te houden, maar ze richten zich niet tegen individuele leden van de organisatie.

Breaking the Silence, een groep moedige mannen en vrouwen die voor hun mening durven uitkomen.

Ter gelegenheid van de tentoonstelling van Breaking the Silence, eind 2011 in Amsterdam, was er publiciteit in Nederland. Lees hier een interview met Jehuda Shaul van Breaking the Silence.

(28 januari 2012)